Της Νέλλης Ξενάκη

Το διάστημα 12 έως 17 Απριλίου, το Μιλάνο έζησε και πάλι στο ρυθμό της Fiera, μονοπωλώντας τα βλέμματα και το ενδιαφέρον όλου του κόσμου, ειδικών και μη, κερδίζοντας εκτός από πολυάριθμες συμμετοχές εκθετών, την αθρόα προσέλευση που οι ιθύνοντες εύχονταν νυχθημερόν να έχει.

Τεράστια και εντυπωσιακά τα περίπτερα των κορυφαίων οίκων, ατμοσφαιρικά και προσεγμένα στην εντέλεια και τα μικρότερα, συντριπτική η ασιατική παρουσία σε ποσοστιαίες μονάδες επισκεπτών, αναρίθμητα και τα σχετικά δρώμενα σε όλη την πόλη, αυτά που κάθε φορά πασπαλίζουν τελετουργικά με ασημόσκονη το γεγονός ότι το ντιζάιν έχει λόγους να ονειρεύεται, να υλοποιεί, να γιορτάζει και να συμπαρασύρει τους πάντες να ονειρεύονται και να γιορτάζουν μαζί του.

Τα πενήντα χρόνια πορείας της μεγαλύτερης έκθεσης του κλάδου δεν χρειάζονται διαπιστευτήρια. Εν τω μέσω των οικονομικών δυσχερειών που πλήττουν την Ευρώπη, η έμπνευση, η δημιουργικότητα, η άψογη οργάνωση αλλά και η εμπειρία πως κάθε δυνατό προϊόν χρειάζεται ένα αντίστοιχα δυνατό περιβάλλον για να κάνει την πρώτη του εμφάνιση, να αναδειχτεί, να αγαπηθεί και να ξεχωρίσει, χρήζουν τους Ιταλούς μοναδικούς στο είδος. Μαζί με το Salone, η Euroluce με τα φωτιστικά, το Salone Ufficio με τα έπιπλα γραφείου και το Salone Satellite με τις ανατρεπτικές προτάσεις των πρωτοεμφανιζόμενων σχεδιαστών κάλυψαν και υπερκάλυψαν κάθε σημερινή ανάγκη, με ένα πλουραλιστικό ψηφιδωτό, κύριο και γενικό χαρακτηριστικό του οποίου ανακηρύχθηκε η μαγεία.

Αν χρειαζόταν μία μόνο συνοπτική φράση για να περιγράψει την περίπτωση, αυτή θα ήταν «η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων», στη χώρα όπου ο χρήστης μπορεί να ταξιδέψει με άπειρες εναλλακτικές ως όχημα και να προσγειωθεί σε ένα εργονομικό και πανέμορφο καταφύγιο, το σπίτι του. Η Edra, με την πολυθρόνα Alice από τη συλλογή Wonderland, ούτως ή άλλως δίνει το εύστοχο όνομα στο όνειρο, προκαλώντας και στην πράξη απολαυστικούς συνειρμούς. Ο οίκος Moroso έχει να προτείνει καναπέδες με φολκλόρ μοτίβα στα καθίσματα και δερμάτινα ασύμμετρα ριχτάρια στα μπράτσα ή κάποια από τις χαμηλές σεζλόνγκ, αυτές με τις λαστιχωτές πλέξεις σε μεθυστικές αποχρώσεις, συμπεριλαμβανομένων πάντως του επιβλητικού μαύρου και του ουδέτερου μπεζ. Η Cappellini, εμπνεόμενη αφενός από τα ηλιοκαμένα χωριά της Αφρικής, αφετέρου από τις συναρμολογούμενες παιδικές κατασκευές, παραδίδει σε χρήση μια σειρά από συνθέσεις και χαμηλά έπιπλα βαμμένα με εκτυφλωτικά χρώματα, αλλά και πολυθρόνες που περισσότερο μοιάζουν με διασκεδαστικά παιχνίδια παρά με κανονικά καθίσματα. Όσο για τις εταιρίες Cassina και Zanotta, αυτές διαγράφουν μίνιμαλ γραμμές με συναισθηματικές ωστόσο προεκτάσεις, η μία με μέσο τον καναπέ Sled του Rodolfo Dordoni, η άλλη με το βοηθητικό τραπέζι White Shell του Salvatore Indriolo, όμοιο στο περίγραμμα με ένα κέλυφος.

Η Patricia Urquiola και αυτή τη χρονιά μεγαλούργησε, επιβεβαιώνοντας ποια είναι η βασίλισσα, η τόσο παραγωγική, αφού σχεδίασε με ισάξια επιτυχία τις σειρές Klara και Gentry για τη Moroso, τον καναπέ Foliage για την Kartell, την πολυθρόνα Husk για την B & B, την καρέκλα Nub για την Andreu World, μέχρι και τα υπέροχα κρυστάλλινα αντικείμενα για την Glasstress στην Biennale. Συναγωνιζόμενος σε πολυπραγμοσύνη και ανεξάντλητη επιδεξιότητα, ο πολύς Marcel Wanders έκανε και πάλι τα σκηνογραφικά του θαύματα με κομμάτια που ξεπερνούν τα συμβατικά σχεδιαστικά όρια, ανοίγοντας καινούριους δρόμους στη ρότα του ντιζάιν: το πολυσύστημα Babel της XO, ένα συνονθύλευμα από ενωμένα χαμηλά τραπέζια και καθίσματα, με ακατάστατο συνολικό σχήμα και μπαρόκ αναφορές στα πόδια, κυκλοφόρησε σε περιορισμένο αριθμό, πρωτίστως όχι για να πουληθεί αλλά για να αποδείξει πως σε καθετί ελιτίστικο και υπεροπτικό θα αντιστοιχεί πάντα μια θέση θαυμασμού στην καρδιά του κόσμου. Με σύμμαχους την αχαλίνωτη φαντασία, τη γόνιμη έρευνα για νέα υλικά και την προηγμένη –συνεχώς εξελισσόμενη– τεχνολογία, ανεξαρτήτως καιρών και δυσκολιών, η Ιστορία επιμένει να γράφεται σε κεφάλαια για σημαντικές καθημερινές ζωές.

Ναι, εντέλει στο ραντεβού για τα πεντηκοστά γενέθλια του Salone del Mobile παραβρέθηκαν όλοι και συμφώνησαν πως ο βιομηχανικός μηχανισμός λειτουργεί ιδανικά και θα λειτουργεί όσο υπάρχουν αποδέκτες που λατρεύουν τα ευτυχισμένα παραμύθια. Μήπως υπάρχει άλλη καλύτερη πόρτα διεξόδου;