Της Νέλλης Ξενάκη

Γεννηµένος στη Μαδρίτη το 1974, σπούδασε βιοµηχανικό σχέδιο αρχικά στη γενέτειρά του και στη συνέχεια στο Παρίσι. Το 1997 προσχώρησε στη Fabrica, την Ακαδηµία του ιδρύµατος  Benetton, ως επικεφαλής του τµήµατος ντιζάιν, θέση από την οποία και συνεργάστηκε µε το θρυλικό image maker Oliverio Toscani, προσυπογράφοντας από εστιατόρια και καταστήµατα µέχρι τα γραφικά και τα λογότυπα εταιριών. Οκτώ χρόνια µετά, είχε ήδη καταξιωθεί εντός και εκτός Ισπανίας, µε προσωπικές συλλογές επίπλων, φωτιστικών και αντικειµένων, δηµιουργιών που απέδειξαν όχι µόνο την ανατρεπτική µατιά του, αλλά και το αδιαµφισβήτητο ταλέντο του.

Ναι, ο Hayon ανήκει σε εκείνους τους λίγους ασυµβίβαστους που διαγράφουν τη δική τους πορεία, παραµερίζοντας τη µόδα και τις εκάστοτε τάσεις, µια πορεία που ξεσηκώνει όµως πλήθος συναισθηµάτων στο διάβα της. Και παρ’ ότι σχεδιάζει κοµµάτια για κορυφαίους οίκους –ανάµεσά τους η Metalarte, η Moooi, η Baccarat, η Swarovski, η ArtQuitect– φαίνεται πως έχει επιβάλει τους δικούς του όρους, πασπαλίζοντάς τους απρόβλεπτα και απολαυστικά µε άφθονο χιούµορ. Από τη µία τα βάζα-τοτέµ-παιχνίδια-σύµβολα, φτιαγµένα από πορσελάνη ή αψεγάδιαστο κρύσταλλο, από την άλλη οι πολυθρόνες και οι καναπέδες µε τις ψηλές πλάτες, σαν µπαρόκ ενθυµήµατα από δέρµα και πλαστικό, και ενδιάµεσα τα έντονα χρώµατα, τα εκκεντρικά σχήµατα, οι αλλόκοτες προσµίξεις των υλικών, οι αστεϊσµοί, οι αναφορές στην παράδοση, η χαρούµενη συνάντηση του χθες µε το σήµερα, η απόδειξη πως η ζωή µπορεί κάποτε να γευτεί αυτούσιο το παραµύθι.

Άλλωστε, µια επίσκεψη στο στούντιό του στη Βαρκελώνη αρκεί για να πείσει και τον πλέον δύσπιστο πως µε τον τρόπο αυτό, το δικό του τρόπο, φτιάχνονται τα όνειρα. Η λειτουργικότητα παύει να είναι αυτοσκοπός. Προέχει η φόρµα που θα συµπαρασύρει το χρήστη στην ευαισθησία και την τόλµη της, πρωταρχικά τροφοδοτώντας τις αισθήσεις του, οµορφαίνοντας το σπίτι του και την καθηµερινότητά του µέσα σε αυτό. Αν αποδειχτεί και λειτουργική, τόσο το καλύτερο.

Ο ίδιος πάντως αποποιείται την ετικέτα του ντιζάινερ, όπως αρνείται και οποιονδήποτε άλλο τετριµµένο τίτλο. Προτιµά το ρόλο του δηµιουργού, επιλέγει κρυστάλλινα χαλίκια για να ντύσει τα φωτιστικά του, χρυσοποίκιλτες ψηφίδες για να στρώσει τα δάπεδα των χώρων του, εµφανίζει µπουφέδες µε πολλά παράταιρα πόδια και εντέλει προτείνει την ανατροπή ως το πλέον απαραίτητο συστατικό-αντίδοτο στην πλήξη. Είναι εδώ για να πει ιστορίες µε τα έπιπλά του. Ιστορίες που δεν χρειάζονται την αληθοφάνεια για να γίνουν πιστευτές. Χρειάζονται µονάχα ανθρώπους που θα µπορούν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους µέσα στην πλοκή, επιβεβαιώνοντας αυθόρµητα τη σηµασία της. Είναι εδώ και για να σκηνογραφήσει το περιβάλλον µέσα στο οποίο εκτυλίσσονται οι ιστορίες του. Άλλοτε προσθέτοντας ένα φαντασµαγορικό λίαρ τζετ, άλλοτε φιλοτεχνώντας ένα γιγάντιο κεραµικό Πινόκιο µε µακριά προτεταµένη µύτη. Με µαεστρία, θα κάνει και πάλι το θαύµα του, κλείνοντας την αυλαία µε το ευτυχέστερο φινάλε. Για να ζουν όλοι καλά και ακόµη καλύτερα.