Κείµενο: Βασιλική Μπάρμπα / Φωτ.: Smart Studio

Σε μια από τις πιο ατμοσφαιρικές περιοχές του Μανχάταν, όπου τα παλιά κτίρια μετατρέπονται σε ευρύχωρα σοφιστικέ λοφτ, ιδανικά για ανθρώπους που αναζητούν ένα διαφορετικό τρόπο ζωής, βρίσκεται και το σπίτι της Karen Blakely. Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση δεν πρόκειται ούτε για ένα ακόμα χαριτωμένο νεοϋρκέζικο διαμέρισμα ούτε για κάποιο λοφτ βιομηχανικού ντιζάιν. Όχι, πρόκειται για ένα κτίριο του 1872 του οποίου η συνολική επιφάνεια μετριέται σε αμέτρητα τετραγωνικά μέτρα. Αρχικά το κτίριο ήταν αποθήκη ναυτιλιακού εξοπλισμού και αποτελούνταν από πέντε ορόφους. H προσθήκη του ημιωρόφου έγινε από την αρχιτέκτονα και ιντίριορ ντιζάινερ Jessica Shaw και δεν ήταν n μόνη αλλαγή που σχεδίασε για το κτίριο. Η αρχιτέκτονας, επικεφαλής του Studio Moment, ανέλαβε την ανακαίνιση πριν από επτά χρόνια και στη συνέχεια το σπίτι τροποποιήθηκε πολλές φορές, καθώς η οικογένεια μεγάλωνε και οι ανάγκες της αυξάνονταν. H πιο σημαντική αλλαγή επήλθε μετά την αγορά και των κάτω ορόφων του κτιρίου, επέκταση που συνέπεσε με την άφιξη του τρίτου παιδιού της οικογένειας. Από τότε και μέσα σε μόλις έξι μήνες, χρόνο-ρεκόρ δεδομένων της έκτασης και της δυσκολίας των απαιτούμενων εργασιών, το σπίτι πήρε τη μορφή που έχει σήμερα.

Το στοίχημα που έπρεπε να κερδίσει η Jessica Shaw ήταν να μετατρέψει το κτίριο σε λειτουργικό για την πενταμελή οικογένεια, προσδίδοντάς του ταυτόχρονα όλα εκείνα τα στοιχεία που θα το καθιστούσαν μοντέρνο, διαχρονικό και, κυρίως, «happy-to-live-in». Έτσι, προσαρμόζοντας τις βασικές αρχές της λοφτ αισθητικής στην απαιτητική καθημερινότητα μιας πολυμελούς οικογένειας, n αρχιτέκτονας κατήργησε πολλούς από τους εσωτερικούς τοίχους και έθεσε νέα όρια στους χώρους με γυάλινες συρόμενες πόρτες, έπιπλα, χαλιά και διαφορετικά υλικά στο δάπεδο. Κατάφερε έτσι να αναδείξει τη μεγάλη επιφάνεια του σπιτιού, αλλά κυρίως να διαμορφώσει δωμάτια με ευδιάκριτη χρήση, λειτουργικά για την καθημερινότητα και τις ανάγκες των μελών της οικογένειας. Αποτέλεσμα των εμπνευσμένων ιδεών της ήταν η δημιουργία πέντε μπάνιων και μίας επιπλέον κουζίνας, καθώς η ήδη υπάρχουσα κουζίνα του τελευταίου ορόφου, αν και λειτουργική, ήταν μικρή.

Αυτός ο όροφος, ο τελεταίος, ήταν το σήμα κατατεθέν του σπιτιού ήδη από το πρώτο στάδιο της ανακαίνισής του, χάρη στην κεκλιμένη γυάλινη οροφή –το ψηλότερο σημείο της υψώνεται στα οκτώμισι μέτρα– και στη μεγάλη τζαμαρία στη μία πλευρά του. Μια μεταλλική σκάλα που σχεδίασε ειδικά για το σπίτι το γραφείο Turett Collaborative Architects συνδέει τον όροφο με το κάτω επίπεδο και λειτουργεί ως προπομπός στη βιομηχανικής έμπνευσης αισθητική του. Διατηρώντας κάποια από τα χαρακτηριστικά του αρχικού γερμανικού στιλ Rundbogenstil, που είχε το παλιό κτίριο, όπως τα τούβλα στους τοίχους, νέα κατασκευαστικά και αρχιτεκτονικά στοιχεία προστέθηκαν, όπως τα ξύλινα δάπεδα και τα τζάκια στα δύο σαλόνια, με αποτέλεσμα το ύφος του σπιτιού να εμφανίζει έντονες διακυμάνσεις. Έτσι, το βιομηχανικό στιλ του τελευταίου ορόφου διαδέχεται n ζεν ατμόσφαιρα στο γυμναστήριο, την κυριαρχία του κόκκινου στο σαλόνι του πέμπτου ορόφου ακολουθούν τα γήινα χρώματα του σαλονιού στον έκτο, το σύγχρονο στιλ στη χρωματική κλίμακα του γκρίζου στη μία από τις κρεβατοκάμαρες αποτελεί αντίστιξη στο πιο κλασικό στιλ της άλλης. Ενδεικτικό χαρακτηριστικό της διακύμανσης αυτής είναι n έλλειψη ομοιομορφίας που χαρακτηρίζει τα παιδικά υπνοδωμάτια, με το καθένα διαμορφωμένο και διακοσμημένο σύμφωνα με την ηλικία, το φύλο και την ιδιαίτερη προσωπικότητα του κάθε παιδιού.

Το δρόμο της διακύμανσης και της ανομοιομορφίας ακολουθεί και η διακόσμηση, κάτι που αποδεικνύεται από τα έθνικ, μοντέρνα αλλά και κλασικά αντικείμενα που συνυπάρχουν αρμονικά μεταξύ τους, καθώς και από την αντίθεση στα μοτίβα, στο ύφος και στην υφή σε υφάσματα και φωτιστικά. Μια τελειομανής επαγγελματίας, όπως η Jessica Shaw, δεν θα μπορούσε παρά να δείξει την ίδια ιδιαίτερη προσοχή ακόμη και στους εξωτερικούς χώρους. Έτσι, γήινα χρώματα, φυσικά υλικά και ένας εντυπωσιακός πολυέλαιος που παραπέμπει σε μεσαιωνικό κάστρο έδωσαν χαρακτήρα στη βεράντα, απόδειξη ότι οι οικοδεσπότες προτιμούν να απολαμβάνουν το δείπνο τους με τα φώτα της πόλης. Έτσι κι αλλιώς, το νυχτερινό Μανχάταν αποτελεί ιδανικό φόντο.